Dyrektywa unijna mifid

Dyrektywa ATEX w polskim systemu prawnym została wprowadzona 28 lipca 2003 roku. Uzyskuje się do produktów danych do praktyki w strefach, które zagrożone są wybuchem. Przedmiotowe wyroby muszą robić surowe wymagania ograniczające się nie wyłącznie do bezpieczeństwa a oraz do ochrony zdrowia. Dyrektywa ATEX zawiera procedury oceny zgodności.

W myśl przepisów omawianego aktu normatywnego poziom zabezpieczeń, a jeszcze związane spośród ostatnim wszelkie procedury oceny w pierwszej mierze uzależnione są z poziomu zagrożenia środowiska, w którym dane urządzenie będzie wytwarzało. Dyrektywa ATEX określa rygorystyczne wymagania jakie musi robić określony produkt, żebym mógł być wprowadzany w okolicach zagrożonych wybuchem. A o które strefy chodzi? Przede wszystkim mowa tutaj o kopalniach węgla kamiennego, gdzie występuje znacznie ważne ryzyko wybuchem metanu czy pyłu węglowego.

Dyrektywa ATEX posiada szczegółowy podział urządzeń na siły. Stanowi ich dwie. W pierwszej klasie znajdują się urządzenia, które przypisuje się w podziemiach kopalni także na powierzchniach, które potrafią istnieć zagrożone wybuchem metanu. Druga część stosuje się do urządzeń, które podaje się w następnych miejscach, a jakie mogą stanowić zagrożone atmosferą wybuchową.

Niniejsza dyrektywa wyznacza zasadnicze wymagania ogólne dla ludzi urządzeń wykonywających w strefach zagrożonych wybuchem metanu/pyłu węglowego. Oraz bardziej istotne wymagania można z łatwością odnaleźć w zasadach zharmonizowanych.

Należy pamiętać, że urządzenia przyjęte do czynności w strefach zagrożonych wybuchem winnym być oznakowane znakiem CE. Za znakiem należy podać numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej, który powinien być prosty, widoczny, niezniszczalny i czytelny.

Jednostka notyfikująca bada cały organizm ochrony lub pojedyncze urządzenia w projektu zapewnienia współpracy z ważnymi przepisami i wymaganiami dyrektywy. Należy również pamiętać, że z dnia 20 kwietnia 2016 r. obecną dyrektywę zastąpi nowa informacja ATEX 2014/34/UE.